Intro
Verse
หิมะสีขาวเป็นประกายในราตรี ไม่มีรอยเท้ายามที่มอง
ในดินแดนอ้างว้างร้างผู้คน มีเพียงเรานี้ที่ครอบครอง
ยังมีพายุซ่อนอยู่ภายใน หมุนวนเวียนว่าย ถึงต้านทานเท่าไหร่
ฉันก็ห้ามไม่ได้
อย่าเปิดใจไป อย่าให้เขาเห็น ต้องเป็นคนดี อย่างที่เขาสอนให้เป็น
ปกปิดในใจ อย่าให้เขารู้ สุดท้าย ก็รู้
Verse 2
ปล่อยมันไป อย่างที่เป็น ไม่อาจจะเก็บอีกต่อไป
ปล่อยออกมา เลิกซ่อนเร้น เดินกลับหลัง หมดสิ้นเยื่อใย
ฉันไม่กลัว ปล่อยให้เขาพูดไป
พัดให้โหมกระหน่ำ ความหนาวไม่ทำให้เดือดร้อนซักเท่าไหร่
Instruments
Verse 3
มองอะไรยามไกลห่าง กลับเห็นเล็กลงไปเลย
ความหวั่นไหว ที่คอยเข้าครอบงำ กลับทำไม่ได้ดังเคย
สิ่งใหม่ยังรอ ให้ลองให้รู้ จะไปสุดทาง ให้ใครได้ดู
ฉีกกฏซ้ำ ๆ เลือกทำสิ่งใด อย่างใจ
ปล่อยมันไป อย่างที่เป็น เชื่อมใจ ไปกับลมและฟ้า
ปล่อยออกมา เลิกซ่อนเร้น เผชิญมันด้วยความกล้า
ฉันจะยืน ตรงนี้เรื่อยไป พัดให้โหมกระหน่ำ
Instruments 2
Verse 4
พลังในการล่องลมลอยฟ้าลงมาสู่ดิน พลังในใจแทรกในเกล็ดน้ำแข็งล้อมรอบกายไม่สิ้น
ผลึกความคิดผุดเป็นเกล็ดใสไร้ความกังขา
ไม่ขอคิดหวนคืนไป ความหลังไม่อาจคืนมา
Verse 5
เป็นตัวเรา อย่างที่เป็น ขอทะยานยังตะวันส่องฟ้า
ปล่อยออกมา เลิกซ่อนเร้น เด็กดี ไม่เห็นมีค่า
ฉันจะยืน เด่นในแสงแรงกล้า
พัดกระหน่ำเข้าไป ความหนาว ไม่ทำให้เดือดร้อนซักเท่าไหร่
