Intro
Verse
ถ้าเปรียบเมืองไทยเป็นเหมือนกับร่างกาย
ถ้าส่วนหนึ่งส่วนไหนไม่สบาย ก็คงกระทบร่างกายทั้งหมดเหมือนกัน
ถ้ามีส่วนหนึ่งส่วนไหนต้องเปียกปอน
ทุกส่วนที่เหลือย่อมเดือดร้อน คงไม่อาจแข็งแรงได้เหมือนก่อน
Pre-Hook
เมื่อกระดูกสันหลังเรากำลังอ่อนแรง จึงมีมือซ้ายมือขวามาประคองป้องกัน
และให้ขาที่ยังมีแรงอยู่นั้น ก้าวเดินต่อไป เดินต่อไป เดินต่อไป
Hook
เจ็บช้ำสักเท่าไร เธอยังจะมีฉันอยู่ เหน็บหนาวสักเท่าไร เรายังจะมีกันอยู่เสม อ
เหนื่อยล้าสักเท่าไร ยังไงยังไงฉันก็ไม่มีวันจะทิ้งเธอ
(เพราะฉันและเธอคือหนึ่งเดียวกัน)(ไม่มีวันทิ้งเธอ เพราะฉันและเธอคือหนึ่งเดีย ว กัน)
Verse 2
ในวันที่ร่างเราไร้เสื้อผ้าอาภรณ์
ถอดหมวก ถอดรองเท้า ถอดยศฐานันดร
ฟันมีทั้งฟันแท้ บางซี่ก็เป็นฟันปลอม
แต่เมื่อเราส่องกระจกจะเห็น ทั้งร่างเป็นราษฎร
จอนก็เป็นสีเดียวกับขนหน้าอก
โคลนมันเลอะที่เท้า มันยังรู้สึกว่าสกปรก
ในวันที่ลมฝนพัดให้ร่มเราหลุดมือ
อาจมีบางส่วนที่แห้ง บางส่วนก็เปียกหมด
แต่เรายังมีน้ำใจ แทนแคลเซียมซ่อมกระดูกที่สึกหรอก
มีคำปลอบแทนยา มีอ้อมกอดแทน หมอ
เราจะใช้ความรักมาแทนดินสอ
เขียนวิงวอนต่อฟ้า และมีสิ่งเดียวที่อยากจะขอ
คือให้เธอหายดี เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ
มีซ้ายขวา แต่หัวใจเราใช้ด้วยกันน่ะ
มีพายุแรง แต่ลมฝนก็ยังมิอาจชะ
เพราะพ่อพระองค์เดียวกัน ปกเกล้าฯเหนือศีรษะ
Outro
เราเป็นคนไทยเหมือนกัน
