IntroVers 1Met Enkel Nog De Noordzee Als Ongerept GebiedMet Enkel Nog Het Duin Dat Stormen Weerstand BiedtMet Enkel Brakke Rotsen, Zo Hopeloos VerspreidOntvoerd Door De Getijen Na Opgegeven StrijdBevrijdt Zich Uit De Sluier Van Eindeloos Trieste MistEn Tart De Westenwind, Die Zich In Kracht VergistHet Vlakke Land Dat Het Mijne IsVers 2Met Stoere Kathedralen Als Wachters Uit ’T VerledenMet Forse Klokkenklanken Soms Zingend Zonder RedenMet Torens En Kantelen Die Haast De Hemel RakenEn Die Door ’T Weer Gekweld Soms Bange Zuchten SlakenMet Grauwe Regenwegen Bij Dagen Koud En KilGetuigt Het Oostenwind Van Zijn Steeds Vaste WilHet Vlakke Land Dat Het Mijne IsVers 3Met Een Zo Lage Lucht Die Vaak Op Droefheid WijstMet Een Zo Lage Lucht Die Als Een Schaduw GrijstMet Een Zo Grijze Lucht Die ’T Hart Soms Droefheid GeeftMet Een Zo Grijze Lucht Dat Men Het Hem VergeeftBij Felle Noordenwind Die Gierend Stuoos RaaktBij Barre Noordenwind Wordt Het Weer Oud En KraaktHet Vlakke Land Dat Het Mijne IsVers 4Maar Met Een Straaltje Zon Dat Langs De Schelde DraaltEn Uit ’T Ontwaakte Landschap De Felste Kleuren HaaltMet Nieuw Herboren Dromen, Beloften Van De MeiMet Trillend Warme Velden, Zinderend In ZomertijMet Gouden Korenzeeën, Gewiegd Door ZuidenwindHerleeft En Zingt En Juicht Als Een Uitgelaten KindHet Vlakke Land Dat Het Mijne Is
