IntroEstrofa 1Onte Estiven Morrendo Todo O TempoEra Un Descender E Unha SangríaHabía Unha Silueta Nun ArmarioTusindo Cada Vez Que AdormecíaOnte Estiven Morrendo Todo O TempoCal Quen Espera O Peor Dos VeredictosEra Todo Silencio Era Un SilencioDa Infinita Arrogancia Do InvictoDa Infinita Arrogancia Do InvictoEstribillo 1Hai Un Silencio De Ollos De ViuvaQue Ve Pasar E Pasa Sen Que O Fagan PararÚlcera Carne Como Molla A ChuviaLento E Sen Estridencias Pero PertinazEsa Mudez Di Máis E Máis PerforaQue Un Monte De Eco Sen Tese Nen FinSen Dúbida É Moito Máis LiterarioTodo O Que Calei Que O Que EscribínEstrofa 2Eu Nunca Marcharei Do Voso LadoNin Acabo De Estar CompletamentePorque Eu Xa Fun Futuro E Son PasadoMorrendo De Fondura No PresenteXa Respiro O Frescor Do Campo SantoE Aínda Non Nacín Canto De VeránE As Veces Vivo Tanto Tanto TantoE As Veces Xa Ninguén Me DesenterraAs Veces Xa Ninguén Me DesenterraEstribillo 1Hai Un Silencio De Ollos De ViuvaQue Ve Pasar E Pasa Sen Que O Fagan PararÚlcera Carne Como Molla A ChuviaLento E Sen Estridencias Pero PertinazEsa Mudez Di Máis E Máis PerforaQue Un Monte De Eco Sen Tese Nen FinSen Dúbida É Moito Máis LiterarioTodo O Que Calei Que O Que EscribínSen Dúbida É Moito Máis LiterarioTodo O Que Calei Que O Que Escribín
