Intro
Verse
ภูผาสีเทายอดสูงชัน มีเรื่องมีราวกล่าวขาน
ทิวทัศน์ปลายดอยช่างสวยงาม ยามตะวันโผล่ขึ้นจากแผ่นพื้น
ชายสามคนมองไม่เหมือนกับ ชายคนแรกเพียงมองแต่ยอดผา
แต่ไม่คิดจะปืน ไม่ได้คิดจะเพียร จะเดิน
ก็ใยต้องปืน...ป่าย.. ก็ใยต้องฝืน...เดิน..
เมื่อดอกไม้บนทางเบื้องล่างยังงาม ฉันก็แค่อยากจะอยู่ตรงนี้
ก็ใยต้องฝืน..เดิน.. ก็ใยต้องฝืน..ทน ด้วยเหตุผลคนมี เหตุผลคนมี จะพอ..
Instruments
Verse 2
ไม่คิดจะเพียงแค่มอง ชายสองลองเดินขึ้นยอดผา
หมายไปชมดอกไม้พนา.. แดนไกลที่ใจใฝ่ฝัน
แต่เมื่อเหลียวไปมองรอบกาย ทิวไม้เรียงรายตามข้างทาง
ดอกไม้ลำธารช่างสวยงาม จึงหยุดเดินชมหมู่ไม้
Verse 3
ปลายทางว่าสวย...งาม.. ที่ใครว่าสวย...กว่า.. ก็คงไม่สวยไม่งาม กว่าที่เรายืนอยู่ตรงนี้
ก็เลยไม่ไป...ต่อ.. ก็เลยจะขอ...หยุด.. ด้วยเหตุผลคนมี เหตุผลคนมี จะพอ..
Verse 4
ชายสามเดินตามที่ตั้งใจ ขวากหนามเรียงรายไม่อาจขวาง
เศษหินดินทรายระหว่างทาง ไม่อาจจะหยุดใจเดิน
ชายสามจึงเดินถึงยอดผา มองกวาดสายตาไปแสนไกล
มองเห็นมุมมองที่ต่างไป ผืนดินกว้างใหญ่เพียงนี้
Verse 5
และมองเห็นภู...หนึ่ง.. จนถึงภู...หนึ่ง
ตระหง่านสูงทะยานกว่าที่เรายืนอยู่เดิม
ก็เลยต้องไป..ต่อ.. ก็เลยไม่ขอ...หยุด.. ด้วยเหตุผลคนมี
เหตุผลคนมี ไม่เค.ย.. จะพ | | | อ..