Verse
อยู่ไกลจนสุดสายตา ไม่อาจเห็นว่าเราใกล้กัน
และทุกครั้งหัวใจฉันยังคงไหวหวั่นกับความทรงจำ
นึกถึงครั้งแรกเราพบกัน เธอและฉันไม่เคยต้องไกล
ในวันนี้ฉันต้องเผชิญความไหวสั่นอยู่ภายในใจ
กลัวการที่เราไกลกัน กลัวว่าใจจะเปลี่ยนฝันไป
Verse 2
ยังเก็บไว้ ความจ่ำที่เคยสดใส เมื่อตอน ที่เธอยังคงอยู่
เพิ่งเข้าใจ ว่าความเดียวดายมันเหงาเพียงใด
เมื่อเธอหาย..ไป
แต่ยังมีหนึ่งคำถาม ที่ฉันไม่เข้าใจ เป็นหนึ่งคำถาม ที่ฉันยังตอบไม่ได้
เธอ... เธอยังคิดถึงฉันไหม
เมื่อสองเรานั้นยังคงห่างไกล เมื่อเวลาพาเราให้ไกลกัน
รู้...บ้างไหม คนไกลยังคงหวั่นไหว
เมื่อเขามองดูภาพเธอทีไร น้ำตามันยังไหล..ออกมา
เพราะอะไร เหตุใดเธอต้องไป รักของเราที่สวย.งาม
จางหายไปตอนไหน
เพราะอะไร คำถามยังค้างในใจ
อยากขอสักครั้งได้ไหม กลับมาตอบคำถามที่มีแต่เธอที่รู้
