Verse
อยู่อย่างคนขี้เหงา เรามีหัวใจที่อ่อนแอ
แบบว่าอยากมีคนที่แคร์ ที่คอยดูแล หัวใจที่บอบบาง
พี่เศร้าระบม ตรมตรอม เหงา ปวดร้าว ที่เขาทิ้งทิ้งขว้าง
ว้าเหว่ เก้เก้กังกัง เห็นเธอก็อยู่ลำพัง พี่ยังเห็นใจคนดี
อยู่อย่างคนขี้แพ้ ถูกเขารังแกและย่ำยี แบบว่าหล่อไม่พอสักที
หัวใจของพี่ ให้ใครเขาก็ไม่เอา
ระทวย ระทม บ่มรอยช้ำ ตอกย้ำ ที่ตรงแผลเดิมเก่าเก่า
ฟุ้งซ่าน ซึมซึมเซาเซา (
โถ)คนว้าเหว่อย่างเรา เหมาะกันเนาะ คนงาม
คิดว่าเรานั้นควรสนิท ใกล้ชิด เที่ยวชม สยาม
ขอถามเบอร์โทร.ที่บ้านได้ไหม ถ้าถามไม่ได้ พี่ก็ไม่ถาม
พี่ขอเดินตามไปส่งได้ไหม อันนี้ไม่ให้ พี่ก็จะตาม
พี่ห่วง กังวล หวั่นไหว เดี๋ยวใครเขาลวนลาม
พี่อยากปกป้อง คุ้มครองคนงาม
ขอเพียงให้พี่ได้ตาม ส่งให้ถึงบ้านเลย
Verse 2
หอมกลิ่นอะไรไม่รู้ ให้พี่ได้รู้จะได้ไหมเอ่ย ได้กลิ่นอะไรหอมหอม พี่ยังไม่คุ้นไม่เคย
กลิ่นหอมชื่นใจจังเลย น่าจะเป็นกลิ่นคนมีน้ำใจ
ขออยู่กับเธอแล้วกัน สักวัน ครึ่งวันยังได้ หากเธอสงสาร ลูกนกลูกไก่
ขอจงรับฝากดวงใจ ใส่ในเงื้อมมือนาง
โปรดจงถนอม..หัว ใจ ผู้ชายที่เคยเป็นได้...แค่ดอกไม้ริมทาง
