Intro
Verse
ลืมตามาชำเลืองดูโลก เกิดมาเป็นทารกสามัญชนธรรมดา
หากินกันจนหนังหน้าเหี่ยว กว่าจะได้ขบเคี้ยวก็ย่างวัยชรา
ฟันฟางจวนจะหักหมดปาก ตามัวจนตามัวจนจะมองไม่เห็น
ริ้วรอยของความลำเค็ญ ดูที่เส้นเอ็นปูดโปน
Verse 2
คำนึงถึงคนเฒ่าคนแก่ เมื่อครั้งเป็นพ่อแม่ยังเลี้ยงดูลูกน้อย
อดออมวันละนิดละหน่อย... เก็บสิบเป็นร้อยส่งลูกน้อยเล่าเรียน
หวังเพียงเพื่อลูก ๆ เติบโต ได้เป็นผู้มีการศึกษา
หนทางในภายภาคหน้า เป็นเจ้าคนนายคน
Hook
ผู้เฒ่าเอ๋ย...ถึงเนื้อหนังหย่อนยาน ถ้าสมบัติมโหฬาร...ลูกหลานมาเอาใจ
นะผู้เฒ่าเอ๋ย...ถึงเนื้อหนังเหี่ยวย่น ถ้าสมบัติมากล้น...ยังพอมีคนเอาใจ
Instruments 2
Bridge
ใครเลยเคยคิดถึงผู้เฒ่า ที่เส้นผมหงอกขาวและดวงใจอาดูร
ค้ำจุนจนลูกหลานเติบใหญ่ ต่างตอบแทนน้ำใจเพียงรดน้ำดำหัว
สังคมทวีความดิ้นรน สอนคนให้คิดเห็นแก่ตัว คนเฒ่าที่ฟันหักตามัว กลัวไม่มีคนไปเผา
