Intro
Verse
มีแต่เพียงผืนฟ้า พสุธาไว้เป็นเพื่อนยาก
เก็บความลำบากและยากจน อดทนไว้ในใจ
ระหกระเหินเดินทาง อย่างคนไม่มีจุดหมาย ผ้าขี้ริ้วผืนใหญ่
ทั้งเก่าทั้งมอมทั้งขาดทั้งเกินเดินดิน
กินก็กินแต่น้อย กลัวเปลืองทรัพยากรโลก
ไม่หมองเศร้าเมาโศก ว่าโลกนี้...... แบ่งไม่เท่าเทียมกัน
ความสุขแค่เหล้าขาว เทใส่คอรอสรวงสวรรค์
สร้างวิมานความฝัน ไม่นั่นไม่ทอนให้เดือดร้อนใจใคร
หรือใครว่าแปลกว่าแยกตัว
กลัวเขาแย่งความจน ก็ฉันภาคภูมิใจที่ทุกข์ทน ไม่สับสนวุ่นวาย
ชีวิตคือชีวิตอนิจจัง บ้างเกิดแก่เจ็บตาย
แค่สุราเมรัยเป็นครั้งคราว ก็แทบจะหาวเป็นดาวเป็นเดือน
Instruments
Verse 2
ผ้าขี้เหร่ขี้ริ้ว ผิวกระดำกระด่าง นั้นมอมแต่ร่าง สร้างสังคมสะอาด
หรือใครว่าแปลกว่าบ้าบอ
ก็ไม่ได้ขอใครกิน หรือใครนินทาให้ได้ยิน ก็ช่างปากเขาปะไร
ชีวิตคือชีวิต อมิตตพุทธ สุดป่าช้าทุกราย
ต่างกันเพียงว่าใครเล่าสังคม ถ่มนํ้าลายรดหน้า
Instruments 2
Verse 3
เหนื่อยก็หยุดพักขา ฟ้าดินมาคอยนวดบีบ
ไม่เห็นต้องรีบต้องร้อนแรง ไปแข่งขันกะใคร
นั่งอยู่ริมถนน ถ้าคนมองอย่านึกแปลกใจ
อันความสุขของใครก็ของมัน ฉันไม่รบกวนหรอก
อันความสุขของใครก็ของมัน ฉันไม่รบกวนหรอก
อันความสุขของใครก็ของมัน ฉันไม่มารบกวน
Outro