Intro
Hook
เละ ตุ้ม เปะ ละ ๆ เละ ตุ้ม เปะ ละ เละ ตุ้ม เปะ
ละ ๆ เละ ตุ้ม เปะ ละ ๆ เละ ตุ้ม เปะ เละ ตุ้ม เปะ
ใจ๋ เอา ใจ๋ ๆๆๆ ใจ๋เอา ใจ๋ ๆๆๆ
ใจ๋เอา ใจ๋ ๆๆๆ ใจ๋เอา ใจ๋ ๆๆๆ ใจ๋
Verse
หน้าหนาวนอนเฝ้าข้าวฟ่อน กระท่อมนาดอน เห็นหลังคาโด่เด่
ผักแว่นลัดหวอง อยู่กะหนองกลางนา ไปเด็ดยอดมาล่ะกินกันมุ่มเม
ไม่เคยลำบาก เรื่องปาก เรื่องท้อง ปลาตามลำคลองถมถืดถมเถ
ปลาหลดมุมนาล่ะได้มาครึ่งชาม ต้มใส่ใบมะขามกินกันข่วนเข
น้ำพริกมีมะกอก จิ้มดอกสะเดา ข้าวคั่วลาบเทา ล่ะใส่น้ำปลาพอเป๊ะเป๊ะ
สาโทนาวานล่ะทำกันสองตุ่ม ซุกไว้ในพุ่มกอไผ่ใบโพ๊ะเพ๊ะ
ไปตักมารินกินคนละกระป๋อง เอาจนพี่ล่ะก็น้อง เมาซวนเมาเซ
Bridge
เมื่อครั้งนำอีนางวิ่งว่าว ล่ะจำได้ไหมเล่ากระทุ่งหัวทะเล
ให้พี่คนวิ่งให้อีบางคนส่ง พอถึงสายธงก็ติดลมถมเถ
พี่สาวน้องชัก พี่ชักน้องสาว เอ้าสาว สาว สาว เอ้าชัก ชัก ชัก
เอ้าชัก ชัก ชัก เอ้าสาว สาว สาว
เอ้าจนด้ายสายว่าว ล่ะพันกันมุ่มเม
พี่เคยนำนางฟังเสียงธนู เสียงดังเข้าหูยามลมหันเห
ว่าวพรูล่ะธนูใบลาน เสียงดังสนั่นล่ะมีมนต์มีเสน่ห์
Bridge 2
หน้าหนานอนลาน พากันนอนหลับ เลยมานึกวาดภาพ เอาเมื่อครั้งบุพเพ
บางค่ำบางคืนล่ะก็นอนตาแคง ชวนหล่อนนอนตะแคง ดูดาวมีตะเข้
ดาวตะเข้หัวเรลงตะแคง ล่ะตะวันใกล้แจ้ง มันเป็นเรื่องจำเจ
พอเว้าหมดลมก็จิอ่วยหัวลง ล่ะต้องวิ่งลงท่ง เอาจนเอวนี้กระเท้ พี่สาวน้องชัก พี่ชักน้องสาว
เอ้าสาว สาว สาว เอ้าชัก ชัก ชัก เอ้าชัก ชัก ชัก เอ้าสาว สาว สาว
เอาจนว่าวตกสักหัวปักดินเด่ ก็หวนมาคิดว่าชีวิตคนเรา
นี่มันก็คล้ายกันล่ะว่าวมีว่อนมีเว
เวลามีลมนี้ก็เชิงขึ้นลอย เวลาลมน้อยนี้ก็หมดน่ะเสน่ห์ เวลาเงินจางพวกนางนี้ก็จาก
แม้แต่คนรักมันยังมารวนเร ไม่มีหน้าไหนล่ะจะใหญ่ยืนยง มีขึ้นมาลง
เหมือนกับลำนำทะเล
