Intro
Instruments
Verse
ประตูโรงงานปิดแล้วตัวเรา (ประตูโรงงานปิดอีกแล้วเหรอ) (ปิด)
ก็ถึงคราวหมองหม่น หนทางมืดมนจะมีกี่คน (นั่นน่ะสิ) มาเข้าใจเห็นใจ
อยู่เพื่องาน ทำเพื่อเงิน (ได้กี่ตังกันเชียง ฮะ!) เดือนละไม่เท่าไร (ไม่ได้หรอก น้อย)
ไม่พอยาไส้ เลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย (ก็มีเมียหลายคนอะ) (มีคนเดียว แต่บ่น)
ได้เป็นวัน ๆ (บ่นจริงๆ แล้วแก่อีกต่างหาก)
Verse
เป็นกรรมกร เร่ขายแรงงาน นั้นมันแสนลำบาก
ชีวิตทุกข์ยาก ค่าหยูกค่ายา ค่าโน่นค่านี่ ค่าน้ำค่าไฟ
บ้านต้องเช่าละค่าข้าวค่าเหล้า (สำคัญนะค่าเหล้า ขนาดไม่กินเบียร์นะ) แล้วจะเหลืออะไรล่ะ
สิ้นเดือนสุดท้ายจะให้ทำยังไง (ก็นั่นน่ะสิ) เพราะเขาเลิกจ้างแล้ว
Hook
คิดขอทาน ละอายใจอยู่ คิดขอทาน ละอายใจอยู่
ก็เราสองมือยังดี สองขายังอยู่ และถ้าสองมือยังดี สองขายังเดิน
( นั่นดิ) แต่ใจไม่กล้า (เขิลเหรอๆ ห้ะ)
อยากตัดใจหวลกลับคืนสู่บ้านนา ก็หมดปัญญาเขาแย่งที่นาไปแล้ว
Verse
ตึกรามใหญ่โต ถนนมากมาย อีกรถราก็ขวักไขว่
ย่ำเดินเรื่อยไป สายตาจับจ้อง ที่ป้ายรับคนงาน
ค่ำลงแล้วร้านรวงก็ปิด (แหล่งราตรีเบ่งบานนะซิ)
สถานบริการ สาวน้อยทำงาน (ก็ต้องจ๋าจ้ะ จ๋าจ้ะ)
กันตัวเป็นเกลียว (แล้วมีเงินเหรอจะไปจ๋าจ้ะกับเค้าเนี่ย)
Verse
เป็นชายอย่างฉันมันนึกน้อยใจ (เนี่ยะน้อยใจ) ขายใครไม่ออก
เหมือนทุยบ้านนอก จะมีก็แรง ที่เอาไว้ไถนา
หมดเรี่ยวแรงยังเข้าโรงฆ่า สัตว์ (เจ็บใจจริงๆ) มันยังได้ราคา
เนื้อหนังมังสา ของคนกับควาย
แล้วใครจะเหนียวกว่ากัน
Instruments
