Intro
Verse
มันถึงเวลาต้องพอ สักที Oh...
จะวันอะไรฉันมันก็เมาอย่างหมา จะทำอะไรกับใครที่ไหนก็ไม่เคยโทรไปหา
Verse 2
ไม่เคยทำให้สบายใจ ตั้งแต่เราได้กันมา ชาเย็นและ เย็นชา ผิดนัดผิดเวลาบ่อย ๆ
ติดเพื่อนมันพัลวัลจะกลับบ้านก็ดึกดื่น จะเลิกออกตอนกลางคืน และไม่ขืนทำเธอน้อย
Verse 3
ขอโทษที่ไม่คำนึงไม่เคยนึกถึงว่าใครคอย จะกลับไปดูละครกับเธอและเลิกเป็นเพลบอย
รู้แล้วว่าเธอนั้นดีขนาดไหน ที่ละเลยและเมินเฉยจะยกโทษให้ได้ไหม
ไม่ได้เรื่องจริง ๆ ที่ปล่อยทิ้งเธอซังกะตาย อยู่ในห้องคนเดียว เหงา ๆ แล้วก็ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่
ดึกดื่นกลับมาก็เจอข้าวต้มและไข่ไก่ ขอบใจที่เธอยังทน นั่งซักถุงเท้ากางเกงใน
จะตอบแทนด้วยสิ่งนี้ ในกล่องแดง ๆ ที่ซื้อมาใหม่ ให้นิ้วนางข้างซ้าย ให้เธอ
Hook
ที่รัก... แต่งงานกันนะคนดี Oh... มันถึงเวลาต้องพอ..สักที
อีกครึ่งชีวิตนี้ Oh... จะขอดูแลเธอ
Verse 4
ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อยล้า เหนื่อยใจในการกระทำและหลายครั้งเธอมีน้ำตา
เพราะฉันมันดีแต่เกเร สร้างแต่ปัญหา จนใคร ๆ ก็นินทาว่าเธอยังไหวอยู่ได้ยังไง
จับได้ว่านอกใจ ก็ปาดน้ำตาและให้อภัย เริ่มใหม่ตั้งกี่ครั้ง ก็ผิดหวังไม่รู้เท่าไหร่
ไม่เคยจะแคร์และไม่เคยจะสนใจ เลวบรรลัย เธอยังไม่เคยทิ้งกันไป
Verse 5
เอาจริงฉันไม่ได้เล่นหรอกหนา นัดที่บ้านเอาไว้ แล้ว ฉันจะเข้าไปหา
จะไปขอตรง ๆ ให้มันชัดไปเลย จะแต่งหรือว่าตาย ก็ให้มันวัดไปเลย
นักเลงคนนี้ ที่พ่อเธอเกลียด ขี้เมาคนนี้ที่แม่เธอไล่ มีแต่ลูกสาวผมขอบวชให้
ถ้าสึกมาแล้ว จะให้แต่งกันไหมเล่า
Bridge
ยังจำทุกคำที่เธอบอก ไม่ว่าร้าย แค่ไหนก็รัก แม้ในสุดท้ายจะโดนหลอก
แม้เป็นคนที่กลับกลอกตั้งแต่วันแรกที่เจอ เจ็บแล้วจำเป็นคน เจ็บแล้วทนเป็นคนที่รักเธอ
Bridge 2
ตอนแรกที่ฟังก็คิดว่าเธอคงละเมอพร่ำเพ้อน้ำเน่า และคิดว่าเธอคงใจง่าย
ดูเผิน ๆ ใจเธอเบาเหมือนปุยฝ้าย แต่ลึก ๆ เธอหนักแน่น เข้มแข็ง แม่ชีวิตก็ให้ได้
ไม่เคยคิด ว่าจะได้เธอมา และไม่คิดว่าชีวิต จะต้องมีภรรยา
Bridge 3
ไม่เคยคิดว่าต้องทำในสิ่งที่ผู้ชายกลัว โซ่ล่ามตัวคือชีวิตหลังวิวาห์
ภาะหน้าที่ คงถาโถมมาไม่หยุด แต่ฉันพร้อมจะแบกรับเพื่อคนที่ดีบริสุทธิ์
ไม่ได้สรรเสริญ ให้เธอเป็นเทวดา แต่ทุกสิ่งที่เธอเป็น ฉันได้เห็นมากลับตา
