Verse 1
เปิดเพลงที่เธอชอบฟัง ลำพังอยู่ในห้องคนเดียว ยังมีเสี้ยวของความทรงจำ
เธอยังฮัมไปพร้อมกับเพลงที่เปิด เหมือนยังมีเราอยู่เหมือนเดิม
แต่ว่าเข็มนาฬิกายังไงมันก็ต้องเดินต่อไป
Verse 2
ฉันสั่งของที่เธอชอบกิน มานั่งกินอยู่ในห้องคนเดียว
ฉันเปิดหนังที่เธอชอบดู ฉันรู้ดีเธอชอบตอนไหน
จำเรื่องเล็กน้อยมากมาย ทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันกลาย เป็นคนคนนั้น
Hook
เป็นคนที่คุณอาจเคยรู้จัก แต่คนเดียวกับไอ้คนที่คุณอาจเคยบอกรักมาก่อน
อยากถามมีมั้ยสักตอน ที่ความทรงจำวันก่อน จะตอกย้ำว่าเราเคยรู้จักกัน
หรือว่าจากวันนั้น เธอก็ไม่รู้จักฉันอีกเลย
Verse 3
อีกเลย...
เธอยังจำได้มั้ยชอบฟังเพลงอะไร เธอยังจำได้มั้ยฉันชอบร้องไห้แค่ไหน
เธอยังจำได้มั้ยเราไม่รู้จักกันตอนไหน
Verse 4 [Rap]
เธอมีแผลเป็นอยู่ที่แขนซ้าย เธอชอบดูการ์ตูนตอนที่กินข้าว
เธอชอบทำหน้าตาเหมือนมีแผนร้าย จากนั้นก็หัวเราะตอนฉันแซวเข้า
เธอชอบสั่งขนมมาในตอนดึก เธอชอบความรู้สึกตอนฉันนอนเฝ้า
ทุกสิ่งที่พูดมามาจากคนไม่รู้จัก เป็นแค่คนที่เดินผ่านคนแล้วคนเล่า
มันคงแปลกมาก เราเดินทางกันมาเพื่อเป็นคนแปลกหน้า (Ah)
โลกก็เป็นแบบว่า จะมีคนคนนึงที่เขาว่าแอบบ้า
แบกความทรงจำทั้งน้ำตาแตกพร่า
แม่ใจจะแหลก ฉันก็แบก แบกจนไม่ไหวจนมันแหลกยิ่งกว่าแหลก
แม้สุดท้ายคำว่าเรามันจะกลายไปเป็นแค่
Ending [Cool Down]
