Intro
Verse
เป็บข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ เหื่อภูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน เบื้องหลังซิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว
Hook
จากแรงมาเป็นรวง
ระยะทางนั้นเหยียดยาว จากรวงเป็นเม็ดพราว
ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ
เหงื่อหยดสักกีหยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหรื่อที่เรือแดง และน้ำแรงอันหลั่งริน สายเลือดกูทั้งสิ้น
ที่สูซดกำซาบฟัน
