Intro
Verse
ยามนี้ฟ้า มืดมน ลมฝนเทกระหน่ำ ต่างตอกย้ำฤดูกาลที่ผ่านเวียน
จากใบไม้ ร่วงโรย กลับฟื้นคืนความสุข ธรรมชาติ ให้มาไม่เคยเปลี่ยน
ในขุนเขา ทะมึน คนเรียกกันว่าป่า หลากธารารวมกันเป็นห้วยใหญ่
ตราบความชื้น ยังคง ป่าไม้ยังไม่หมด โลกมนุษย์ก็พบพานแต่ความสุข
Verse 2
ตึกสูง ๆ สวยงาม จนแหงนคอตั้งบ่า สร้างขึ้นมา จากแร่ธาตุและป่าไม้
สร้างให้สูง เท่าใด ก็คงไม่มีประโยชน์ หากป่าเขา ต้องโดนทำลายหมด
เพียงไม่ถึง ร้อยปี บ้านเรือนก็ทุบป่น ตึกสุง ๆ ไม่ทนเท่าภูเขา
ไยมนุษย์ หลงทาง ทำลายรกกำเนิด ธรรมชาติ เจ้าเอยน้ำตาตก
Instruments 2
Verse 3
ยามที่ฟ้า สิ้นฝน คนเราคงสิ้นใจ แล้ง ร้อน ร้าย หมดไม่ให้ร่มเงา
ความเหน็บหนาวเช้าเย็น ราตรีหฤโหด โทษสถานเดียวตายตกไปตามกัน
โทษสถานเดียวตายตกไปตามกัน
Outro
