Intro
Verse
โถ่แม่สีดา ตัวพี่นั้นขอโทษ ที่พี่นั้นทำไป เพราะหูเบาและความโกรธ
โมโหร้ายเธอ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีความผิด
ไม่สนเรื่องที่เธอเจอ มัวแต่ระแวงและจับผิด
ทศกัณฐ์ ได้จับเจ้าไป ตัวพี่นั้นก็แคลงใจ
โดยไม่สนว่าเจออะไร เพราะไม่มีความเชื่อใจ
มองไม่เห็นหรอกความสำคัญ ที่มีให้กันเมื่อครั้งอดีต
ทั้ง ๆ ที่เธอนั้นให้ใจพี่มากกว่าบุรุษคนไหนซะอีก
ตัวพี่ให้หนุมาร ทหารเอกไปสืบข่าว
เรื่องตัวเจ้าที่กรุงลงคา เพราะกลัวเจ้าเหลือร่างเปล่า
อีกไม่นานหรอกแม่สีดาเพราะพี่พร้อมจะเปิดศึก
เพื่อชิงตัวเจ้านั้นกลับคืนมาไม่ว่าจะสายหรือว่าจะดึก
และทุกคนนั้นต้องตลึง เมื่อตอนจบศึกกรุงลงคา
เพราะตัวพี่นั้นไม่เชื่อใจ ในความรักแม่สีดา
จึงให้ตัวเจ้าบุกลุยไฟ ไปพร้อม ๆ กับน้ำตา
ทั้ง ๆ ที่เจ้านั้นสื่อสัตย์ และรักพี่ตลอดมา
Hook
ตัวพี่ต้องขอโทษ ที่หูเบา ไปเชื่อคนอื่นเขา ไม่เชื่อใจเธอ
ต้องขอโทษ ที่หูเบา ทั้ง ๆ ที่เธอนั้นรักเรา สุดหัวใจ
Verse 2
โชคดีที่พระลักษณ์ ได้ช่วยเจ้าไร้ได้ทันการ
ไม่งั้นตัวพี่ต้องจมปลัก กับความทุกข์ที่ทรมาน
ข้มขื่นฝืนใจ ที่ได้ฆ่าคนรักไป
โดยที่ทำร้ายจิตใจ แบบที่ไม่เหลือเยื่อใย
เมื่อตอนที่พี่รู้ ว่าเจ้าหนี้ไปอยู่ในป่า
พี่ก็รีบตามหาเจ้า เพื่อตามตัวเจ้านั้นกลับมา
แต่ตัวเจ้าก็ไม่ยอม เพราะตัวพี่นั้นทำผิด
เจ้าต้องรอให้พี่ตาย ถึงจะกลับมาใกล้ชิด
ตัวพี่เลยออกอุบาย แกล้งตายเพื่อโกหก
เพื่อจะให้เจ้าคลับ มาซบลงที่หน้าอก
แต่พอเจ้ารู้ความจริง เจ้าก็หนีตัวพี่ไป
โดยที่ไม่หวนกลับมา พี่แค่อยากบอกว่าเสียใจ
