Intro
Verse
สิ้นสุดกันที ไม่ว่า ชาตินี้
ชาติไหน เท่านี้ก็สาแก่ใจ ซาบซึ้งทรวงในอกเรา
โบราณท่านว่า บรรดา ช้างสาร งูเห่า
อีกทั้งข้าเก่าเมียรัก ท่านเปรียบไว้นัก อย่าได้วางใจ
เช่นดั่งตัวผม ต้องตรมดวงใจสุดถอน
เมียรักที่เคยกอดนอน ต้องมาหนีจรจากไป
ลืมผัวทิ้งลูก ปลูกฝังคิดคบชู้ใหม่
เมียเอ๋ยช่างเลวเหลือร้าย ผีป่าหรือไร สิงใจแม่นาง
ลืม น้ำพริก ผักจิ้ม ไตปลา เจ้าลืมแม้กลิ่นปลาร้า
เจ้าลืมกระทั่งปลาย่าง
เจ้าไม่ถวิล จึงโบยบินคิดติดปีกหาง
อำลาผัวไปไกลห่าง ทิ้งลูกร้องครางเสียแทบขาดใจ
Verse 2
สิ้นสุดกันเถิดหนา แม่นางโมราใจสอง ชาตินี้ไม่ขอใฝ่ปอง ให้มามัวหมองต่อไป
สงสารแต่ลูก ต้องมาคร่ำครวญร้องไห้ ลูกเอ๋ยแม่จากเจ้าไป พ่อยังเลี้ยงได้นะลูกยา
ถึง แม้พ่อมียศจ่าโท สองบั้งไม่ใหญ่ไม่โต เจ้าไม่ต้องกลัวน้อยหน้า
พ่อจะส่งเสีย ให้เจ้าได้รับการศึกษา ต่อไปในภายภาคหน้า เจ้าจะได้มีวิชาติดตัว
Verse 3
สิ้นชาติขาดกัน ตั้งแต่วันนี้เถิดหนา
นางหญิงใจทรามชั่วช้า เยี่ยงนางโมรา ฆ่าผัว
ไม่เคยนึกอิ่ม ชอบชิมรสกามเมามัว
จนลืมรักลูกรักผัว ... น้ำใจแสนชั่ว ผัวเดียวไม่พอ..
