Intro
Verse
โอ้ หมู่บ้านเฮา ก็คือหมู่บ้านเฮา
เก่าแก่ตั้งแต่ก่อน
อยู่กันมานาน
เขาอยู่กันมานาน
อยู่ยามไปตามมี ฝีเฮือนบ่เคยปาก ผีจากเมืองมาหา ผีห่าบเคยเว้น
ร้อนเย็นก็พออยู่
ร่วมหมู่ร่วมมา
Verse 2
โอ้ บเคยเห็น ทั้งบเคยเฮียน
ปีอ่านบเขียน
เพียรหนักแต่แรงงาน
เพียรหนักแรงงาน
ถางพงไถดงดิน หากินกับลมแดด ตะวันแผดลมฝน
ทนอยู่ปีเคยหนี ผีเมืองมาคอยสูบ
จนซูบผอมมาก
Verse 3
โอ้ บัดนี้ห่างคน คนหนุ่มคนสาว
คนเฒาอยู่เฮือน
เด็กน้อยอยู่เฮือน
ทุกอย่างมันลางเลือน
เหมือนอยู่แต่
ความตาย ควายเหือดวัวหาย
ทรายสากซากนา ข้าวปลาขาดแคลน แถนเมืองเคืองใจ ให้เห็นภัยเห็น
พิบัติ มันอึดอัดอนาทร
มันอุกอั่งบถั่งถอน ทั้งยามนอนทั้งยามดื่น
ทั้งสิบหมื่นทั้งแสนหมู่
