Intro
Verse
เข้าเมืองกรุงมายี่สิบปี เห็นอะไรมันเปลี่ยนไปมาก เดี๋ยวนี้เมืองเจริญ แต่ผู้คนกลับอยู่อย่างยากลำบาก
มีแต่ความระแวงระวังหวาดกลัวต่าง ๆ นานา
เมืองที่แทบจะหาวาจาจริงใจ ไม่ได้ยิน
คนเข้ามาเมืองกรุงมากมาย เพราะไร่นามันล่มจมสิ้น คนไม่มีจะกินถึงลำบากเท่าใด ก็ต้องดิ้น
ตัวคนเดียวก็ดีอดเท่าใด ยังพอ...ทำเหนาะทำเนา
ไม่ต้องห่วงลูกเต้าเมียแต่ง
พ่อตาแมายายยกครอบครัว
(พูด) ความรับผิดชอบมันสูงอะ
จะทำไงได้เอ้อ คนหนอคนดิ้นรนหากินดิ้นไป
Instruments
Verse 2
คนหนอคนดิ้นรนหากินดิ้นไป ดิ้นจนแทบจวนสิ้นใจ ที่ใดที่พอได้กิน
บินเข้า...แมงเม่า พากันบินเข้ากองไฟ
Verse 3
มารับจ้างรับใช้ขายแรงขายของ...ขับแท็กซี่ เก็บเงินได้ทั้งปีก็หมดไปใช้จ่าย...และใช้หนี้
อัตคัดฝืดเคืองเพราะฝูงคนต่างหลั่งไหลกันเข้าเมือง
มองเห็นความรุ่งเรือง
ไม่ต่างจากแมงเม่าบินเข้ากองไฟ
บ้านนามีแต่นา แต่ดิน ปลูกอะไรเก็บอะไรก็กินได้ อยู่กันอย่างสบาย ๆ เงินทองไม่ต้องสน มาจับจ่าย
อยากจะกินปลาช่อน ปลาหมอปลาไหลก็ไปชายทุ่ง
ก่อนกลับเก็บผักบุ้ง ตำลึงมาอีกก็ แถมเป็นกำไร
Outro
(พูด) เฮ้อ อยู่บ้านนาดีกว่า สบายกว่ากันเยอะ
Outro
