Intro
Verse
สร้างวิมานวาดภาพลงสมุดภาพระบายสี วาดให้มีพี่น้องพ่อแม่และตัวฉัน
ในวันที่ ยิ้มให้กันและกัน พูดจาภาษาดอกไม้ในทุก ๆ เช้าวันใหม่
ในภาพที่บ้านดูแล้วสดใส กลับมายามค่ำคืนก็อบอุ่นอยู่ในบ้านอันอุ่นใจ
ถึงว่าใครจะเจ็บป่วยอ่อนล้า ที่ตรงนี้ยังมีคนคอยห่วงหา
เช็ดน้ำตาให้วันที่ผ่านมา บรรจงสร้างร่างงานศิลปะในมุมที่คนมองว่าเศษขยะ
ภาพที่กินข้าวพร้อมหน้า ไปปาร์ตี้กับพี่ป้าน้าอา ตะโกนร้องเฮฮา
แต่มันกลับกลายเป็นภาพตัวฉันกับข้างฝา ทุกเช้าที่ลืมตามันมีแค่ฉันคนเดียว
ที่นั่งดูรูปภาพอันแห้งเที่ยว ในล่ะบ้านที่คือริมานทำไมจึงมีแค่ฉันกับสังขาร
Hook
กลับมาพักหลับตายในอ้อมกอดที่อบอุ่น ที่ ๆ รวมความรักไม่ทำให้ใจใครต้องว่าวุ่น
วันที่พ่ายแพ้ยังมีบ้านนี้พร้อมพยุง แม้จะเสียน้ำตาก็ยังมีเขาคอยอยู่ข้างคุณ
Bridge
เขามองออกนอกหน้าต่างเพื่อรอใครสักคน
กับความเหงาที่ไม่ได้ทาบทามก็มาปะปน
ในวันที่ลูกน้อยออกไปเรียน ในวันที่พ่อแม่ยังกัมหน้าทำงานเพื่อหาเลี้ยง
มันผ่านเวลาจนเดิบใหญ่จนกลายเป็นครอบครัวใหม่
ทิ้งบ้านหลังเก่าให้อยู่กับความเศร้า
มีผู้เฒ่า-แม่เฒ่าที่นั่งคอย รอถึงวันที่พร้อมหน้าพร้อมตาให้ใบหน้าเปื้อนรอย
มีในใจที่ถามว่าทำไมถึงถูกทิ้ง
หยิบรูปเก่ามานั่งมองเหมือนเป็นเรื่องเล่าของวัน คืนที่แสนดี
ที่ปีนึงจะมีสักที ภาวนาให้มาทุกปี บ้านที่ทรุดโทรม จานชามเอาออกมากอง
และที่นอนที่ไม่มีใครนอน
วันนี้คงได้ใช้ วันนี้คงไม่ใช่ วันสุดท้ายของการมาและจากไป
Instruments
Outro
