Intro
Verse
ฉันคือประชาชน ต้องอดทนได้ทุกอย่าง แม้นปัญหา มันคับคั่งประเดประดัง อยู่ในใจ
ฉันคือประชาชน ต้องห้อยโหน ทุกวันรี่ รถเมล์มันลันปรี่ ร้อนสิ้นดีก็ต้องทน
ฉันคือประชาชน ผู้ดิ้นรนทุกเช้าค่ำ เหงื่อไคลมันไหลฉ่ำ หน้าก็ดำตัวก็เหนียว
ฉันคือประชาชนที่ผอมโซ เหมือนซังหญ้า อยู่ตามทุ่ง ตามป่า ไร้ราคา ค่าควรมอง
Instruments
Verse 2
ฉันคือประชาชน ไม่ใช่คน
ที่มีเกียรติ ไปไหนต้องละเลียดค่อย ๆ เหยียด ค่อย ๆ เงย
ฉันคือประชาชนไม่เหมือนคน
ที่อิ่งใหญ่ ไปไหนคนก็ไหว้เอามือไขวัหว่างขา
ฉันคือประชาชน ไม่ใช่คนมีอำนาจ
ไม่เคยคิดไม่เคยคาด จะผูกขาดประเทศไทย
เป็นไพร่พล ประชาชนก็คือเบี้ย
แล้วก็โดนเซีย แบบสิ่วล้อในหนังจีน
เป็นไพร่พล ประชาชนก็คือเบี้ย
แล้วก็โดนเซีย แบบสิ่วล้อในหนังจีน
