Intro
Verse
โอ้ ละหนอ คนงามเอย พี่นี้แบกรักเดิน
ขอเชิญโฉมเจ้า รับเอาไป
พี่เป็นหนุ่มต่างแดน มาหาแฟน ที่เมืองเชียงใหม่
บ้านพี่อยู่ไกล รับรักคนใต้นะแม่นาง
โอ้ ละหนอ คำดวงเอย เจ้าจงอย่าเฉยเมย
ขวัญเอ๋ยขวัญพี่ ศรีสุดา
กาสะลองบานแล้ว วับแววทั่วพฤกษ์พงป่า
รักพี่นั้นหนา เบ่งบานเกลื่อน เหมือนกาสะลอง
เห็นนกเขาขั้นคู่ จับอยู่
ที่บนก็ิงไม้ นกมันจองคู่ไว้ จู๋จี่กันไปไม่มีหมอง
พี่นึกแล้วยิ่งอายนก
เจ้านกมันคอยมองจ้อง เหมือนดั่ง จะเย้ยให้หมอง
ขาดคู่รักครองอกเรา
ขวัญเอ่ยขวัญเอ๋ยนงเยาว์ มาช่วยแบ่งเบา ความทุกข์ระทม
ไร้ชู้ไร้ชู้ นอนชม ระทมทอดกาย น่าอายนกกา
Verse 2
หอมอื่นหมื่นแสน ไม่แม้นแก้มเจ้า หอมดอกคัดเค้า
แก้มเจ้าหอมกว่า ยิ่งกว่าพันธุ์ไม้อื่น ดาษดื่นในพงพนา
ขอกอดซักคืน ขวัญยืน ซิตายบว่า ปฐุ๊ เจ้าหรอกหนา ขอสัญญาให้ฟ้าผ่าตาย
รักน้อง บ่แหนงหน่าย ตายแล้วตาย อ้ายบขอลืม...
