Intro
Verse
อันคนเราหญิงชายทั้งหลายแหล่ ต่างมีดีมีแย่อยู่พอ ๆ กัน
ถึงเมื่อคราวแรกเจอกันมักหวานชื่น ต่างหยิบยื่นความดีให้แก่กัน
ผมเป็นสุภาพบุรุษนะครับ ฉันเป็นสุภาพสตรีค่ะ
ผมไม่กินเหล้าไม่สูบยานะ ฉันก็ไม่ยุ่งไม่ขี้บ่น
Verse 2
วันเวลาผันไปช่างหวานชื่น ต่างหยิบยื่นไมตรีดีต่อกัน
ความรักความงดงามช่างยิ่งใหญ่ จึงตกลงปลงใจไปแต่งงานกัน
Instruments
Verse 3
ผมยังกลับบ้านตรงเวลานะ ฉันเป็นแม่บ้านที่ดีค่ะ
ผมให้เงินเดือนคุณหมดเลยนะ ฉันจะใช้สอยอย่างประหยัดค่ะ
Instruments 2
Verse 4
วันเวลาผันไปแหมชักเบื่อ ต่างไม่เหลือสิ่งดีมาอวดกัน
ต่างคนต่างเริ่มทำในสิ่งใหม่ เริ่มกระทำตามใจที่ต้องการ
ผมไปกินเหล้ากับเพื่อนมานะ ฉันไปงานเสี้ยงที่ทำงานย่ะ
ผมเหลือเงินให้คุณแค่นี้พอนะ ฉันก็มีภาระใช้มากกว่าเก่า
Outro
ยามเมื่อความอดทนถึงที่สุด จึงต้องหยุดไว้ตรงเลิกรากัน
มันจึงเป็นผลงานที่แสนห่วย คนที่ซวยก็คือตัวลูกน้อย
