Intro
Verse
เป็นตำนาน เล่าขาน ผ่านมานมนาน บอกลูกหลาน..รุ่นหลัง..ฟังให้ดี
เรื่องความรัก ความสุข โสภา โสภี จบลงที่..ความโศกเศร้า..
ของชายหนุ่ม หญิงสาว รักกันมาหลายปี เป็นความรักคงที่ และมั่นคง
น้องเป็นครู พี่เป็นเพียง.. คนขับรถจน ๆ จะขยัน อดทน เพื่อเธอนั้น..
เหนื่อยเพียงไหน ทนเฝ้าทำ เพื่อเธอทุกอย่าง สิ่งใดขวาง ฉันจะพร้อมสู้ไป
มีความฝันเป็นพลัง เพื่อเธอยิ่งใหญ่ จะก้าวไปพร้อมกับเธอผู้เดียว..
Verse 2
แล้วที่สุดเรื่องราว.. มรสุมผ่านมา พ่อแม่จ๋าโปรดเห็นใจ..ข้าที
รักกันอยู่ พรากกัน แยกกันช้ำชีวี เกิดเป็นคนชาตินี้ มีแต่ซวย
น้องโดนเฆี่ยน น้ำตา..ไหลนองสองแก้ม เหมือนมีดแทงเฉือนกลางใจพี่
เพราะความจน จึงต้องทน แค้นใจเหลือที่ จบแค่นี้ ลาที..ความระทม
และสุดท้ายความเป็นคน.. ก็มาถึงที่สุด แสนรันทด เกิดมา..ชาตินี้
ผ้าขาวม้าพันผูก.. พร้อมใจน้องพี่ ฝากกายพลีใต้สะพานรักสารสิน
Instruments
Verse 3
ย้อนมาสู่ผู้คน.. ในยุคปัจจุบัน คนเรานั้นมีแต่ความหลอกลวง
สวมหน้ากากเข้าหา ใช้ปัญญาเข้าข่ม รักระทมไม่มีความ..แน่นอน
เป็นคนจน แต่ไม่จน.. จิตใจ มีความรักมอบให้..แก่คน ทุกคน
ช่วยกันเถิดเพื่อพี่น้อง และคนจน ๆ ผู้ที่ทุกข์ทนคือความรักที่แน่นอน..
Hook
น้ำยังไหลไป.. ใครเขาก็กล่าวขาน
เหมือนเป็นตำนาน.. บอกลูกหลานถึงความรักที่ผ่านมา
ฟ้ามีแสงดาว .. คนเล่าขานกันมา
ความรักและน้ำตา.. บอกตำนานสะพานรักสารสิน
